Odcinek VIII Przecznica – Ciemny Wądół – Źródło Wolfganga – Jelenie Skały (Tłoczyna) – Przecznica
Coraz więcej zajęć, coraz mniej czasu na wspominki o urlopie. Chciałabym jednak koniecznie napisać o trasie, którą wspominamy chyba najmilej. Zwróciła naszą uwagę na mapie ponura nazwa „Ciemny Wądół” - tak zwie się odcinek żółtego szlaku na stokach Kamienickiego Grzbietu. Postanowiliśmy sprawdzić, co się pod tą nazwą kryje.
Na punkt startowy wybraliśmy Przecznicę. Zaparkowaliśmy przed czynnym kamieniołomem bazaltu i wyruszyliśmy żółtym szlakiem wzdłuż wartkiego potoku Mrożynka. W nocy przeszła burza i Mrożynka zasilona deszczem zatarasowała nam drogę w poprzek żółtego szlaku. Cóż, zdjęliśmy buty i przeprawiliśmy się na drugi brzeg... szlaku. Niestety wiele nam to nie pomogło, bo po paru krokach szlak zgubił się gdzieś między głębokim korytem Mrożynki a podmokłą zarośniętą drogą odbijającą w lewo. Przemoczyliśmy buty w trawie, do rzeki zejść się nie dało – odtrąbiliśmy więc powrót do samochodu. Postanowiliśmy cichaczem podejść Mrożynkę od lewej flanki. Samochód zostawiliśmy tym razem w głębi wsi Przecznica i drogą ku zboczom Tłoczyny (783m npm.) powędrowaliśmy w poszukiwaniu żółtego szlaku. Nasze samozaparcie zostało wynagrodzone obfitością jeżyn. Po dojściu do mostka znowu zgubiliśmy szlak, tym razem na krótko - okazuje się, że na mostku trzeba było skręcić w lewo a po paru krokach zejść z szutrowej drogi w prawo w las. Już samo wejście do Ciemnego Wądołu wprowadza w jego magiczną atmosferę. Po obu stronach mrocznej drogi leżą porozrzucane omszałe głazy a wokół martwa cisza. Nie trudno sobie wyobrazić, dlaczego to właśnie miejsce związane było z kultem pogańskiego boga Flinsa, od którego pochodzi niemiecka nazwa Świeradowa – Bad Flinsberg. Droga z czasem staje się coraz bardziej podmokła, pięknie porośnięta psią trawką i poduchami mchu, a potem niepostrzeżenie zamienia się w potok, który spycha nas na wąską ścieżkę i wije się pod nogami, tak że ciągle trzeba go omijać. Woda tradycyjnie w Izerach ma kolor ciemnego piwa i zachęca do darmowych kąpieli borowinowych. Skorzystaliśmy
![:) :)](./images/smilies/usmiech.GIF)
Po prawej stronie stała niegdyś Pogańska Kaplica i wysoka na ponad 30 metrów Stara Jodła
http://www.goryizerskie.pl/?file=art&art_id=57 zaznaczone jeszcze na mapie – dziś już nie ma po nich śladu, chociaż Stara Jodła ciągle jest jednym z punktów w Regulaminie Tras Punktowanych GOT. Jeśli uda się przebrnąć podmokłą łąkę szlak doprowadza do drogi, którą my skręciliśmy w kierunku Wolframowego Źródła (Wolfgangsquelle) – tu również czuć atmosferę pogańskich bożków i czarownic. Po uzupełnieniu zapasów smacznej wody ruszyliśmy dalej drogą okrążającą Tłoczynę, opuszczając żółty szlak biegnący w kierunku Rozdroża Izerskiego. Przy drodze zaznaczona jest na mapie jeszcze jedna nieistniejąca już budowla – Bycza Chata. Zamiast niej znaleźliśmy tylko tajemniczą ziemiankę po lewej stronie drogi a na przeciwko po prawej drewniany słupek z dziwnymi skrzyneczkami – nie mieliśmy pomysłu, do czego mogłoby to służyć.
Po zatoczeniu koła wokół Tłoczyny postanowiliśmy jeszcze poszukać ścieżki do Jelenich Skał. Widać, że niewiele osób odwiedza to piękne miejsce – trawa po pas, słuszne nachylenie i zero pewności, że znajdziemy skałki. A jednak! Stoją na zarastającej polance, obok dwa olbrzymie buki, na szczyt prowadzą pozostałości kamiennych stopni i resztki żelaznych balustrad. Widok tonie we mgle i zachodzącym słońcu, cisza absolutna, znowu magia. A jeszcze 100 lat temu był tu bardzo popularny punkt widokowy (Hirschstein) dla letników z Przecznicy (Querbach)
http://przecznica.pl/
Pełni wrażeń po samotnym spacerze w tym magicznym zakątku zeszliśmy wieczorem do Przecznicy, gdzie czekał nasz samochód a koło niego jeden z mieszkańców, ciekawy skąd jesteśmy i co nas tam sprowadza. Chyba z godzinę opowiadał nam o historii tej zapomnianej miejscowości, o okolicznych kopalniach, nowych właścicielach starych przysłupowych domów krytych łupkiem, o opuszczonym Domu Pomocy Społecznej w stuletnim budynku Fürst-Bismarck-Baude, o powojennych gwałtach i szabrowaniu, o Niemcach, którzy przyjeżdżają w te okolice szukać swoich rodzinnych domów i płaczą... Kiedy się dowiedział, że poprzedniego dnia włóczyliśmy się po ruinach w Kotlinie a dzisiaj wracamy z Jelenich Skał, był szczerze zdziwiony „jak nam się chciało tam iść”. Komary cięły niemiłosiernie i wreszcie trzeba było się rozstać z naszym ciekawym rozmówcą, który pożegnał nas słowami „Przyjeżdżajcie częściej, bo my tu dziczejemy!
![:) :)](./images/smilies/usmiech.GIF)
Polecam ten szlak wszystkim, którzy do szczęścia nie potrzebują wysokich szczytów i rozległych widoków – można za to mieć przez chwilę kawałek zapomnianego świata tylko dla siebie.
cdn.
„Życia nie mierzy się ilością oddechów, ale ilością chwil, które zapierają dech w piersiach.”